Szturm na zamek, nawet po odpowiednim przygotowaniu sobie maszyn oblężniczych powodować mógł ogromne straty w ludziach. Nawet niewielka grupa obrońców, która dobrze wykorzystuje swoje pozycje obronne, była w stanie bardzo zaszkodzić nawet przeważającym siłą wroga. Nawet jeśli twierdzę udało się zdobyć to straty w ludziach mogły być bardzo duże. Dlatego też niekiedy starano się brać twierdzę głodem, poprzez utrzymywanie oblężenia. O ile jednak straty w ludziach przy takim podejściu są niewielkie dla atakujących, nawet jeśli przeciwnicy zdecydują się wyjść z twierdzy i spróbować przerwać oblężenie to takie rozwiązanie ma wiele wad, o których należy wspomnieć. Po pierwsze prowadzenie takiego oblężenia było bardzo czasochłonne. Aby zmusić przeciwników do poddania się, niekiedy potrzeba było wielu lat podczas których blokowano zamek. Nie zawsze podczas trwania kampanii wojskowej można było sobie na  tak długie oblężenie pozwolić. Po drugie im większą twierdzę się oblegało, tym więcej do prowadzenia takiego oblężenia potrzeba było żołnierzy. Nie trudno wyobrazić sobie więc jak kosztowne musiało być ich zaopatrzenie przez tak długo okres czasu. W czasach więc gdy dla władców życie żołnierzy znaczyło zdecydowanie mniej niż  pieniądze, decydowano się po prostu na przeprowadzenie szturmu.

Słynny etos dobrego i prawego rycerza w lśniącej zbroi zachował się do dzisiejszych czasów, jednak wcale nie oznacza to, iż tacy właśnie byli rycerze. O ile sprawy honorowe dotyczące walk pomiędzy samymi szlachetnie urodzonymi były na ogół konsekwentnie przestrzegane to większość rycerzy, była po prostu brutalnymi wojownikami, którzy nie wahali się na przykład doszczętnie splądrować zdobytej twierdzy nie oszczędzając przy tym wcale ludności cywilnej. Dlatego też bardzo często w przypadku oblężeń wojownikom broniącym zamku czy też grodu tak chętnie pomagała ludność cywilna gdyż wcale nie było pewności czy mieszkańcy przeżyją ewentualne wkroczenie do środka najemców. Jeśli chodzi o etos rycerza to można śmiało powiedzieć, a zdecydowana większość historyków w pełni się z tym zgodzi iż był to raczej dla zdecydowanej większości ideał, czy też wzór do naśladowania, z którym ówcześni rycerze wcale nie musieli mieć aż tak wiele wspólnego.
10

Mury zamków można było pokonywać na kilka sposobów. Najprostszym ale też najbardziej niebezpiecznym było wspinanie się na nie. W tym celu stosować można było liny czy też drabiny, jednak obrońcy mogli atakujących rycerzy łatwo strącić z wysokich murów, a taki upadek na ogół oznaczał niechybnie śmierć. Dlatego też opracowywano nieco inne sposoby przedostawania się przez mury. Możliwe było na przykład dokonanie podkopu, pod fundamenty, murów czy też nawet wierz. Nie oznacza to oczywiście iż atakujący mogli by się takim tunelem przedostać do środka, jest to rozwiązanie raczej bardzo mało prawdopodobne, a jego próba bardzo ryzykowna, jednak dokonanie podkopu pod mury pozwalało atakującym niszczyć drewniane stemple, które takie mury powstrzymywały. Starano się albo po prostu je podpalić, albo też przygotować swego rodzaju bombę. Stało się to jednak możliwe dopiero w czasie gdy wynaleziony został proch. Niemniej jednak niezależnie od zastosowanego sposobu, zniszczenie takich stempli na ogół powodowało iż mury czy też nawet wierze zamków po prostu się zapadały i kruszyły pod własnym ciężarem. Powstawał wtedy wyłom w murach wcale nie gorszy od tego jaki można by było zrobić korzystając z potężnych maszyn oblężniczych. Taki wyłom, jeśli nie został odpowiednio szybko obsadzony przez obrońców stanowić mógł doskonałą drogę do środka dla nacierającej armii.

W średniowieczu, ale też i w późniejszych okresach. Na granicach państw, w ważnych punktach strategicznych budowano twierdze lub całe sieci tego rodzaju systemów obronnych. Obsadzie twierdzy odpowiednią ilością żołnierzy sprawiało, iż były one trudne do zdobycia nawet dla regularnych i dobrze zorganizowanych armii. Dlatego też dość często twierdze nie były szturmowane, a po prostu oblegane, po to, aby zmorzeni głodem obrońcy musieli po prostu się poddać. Sprawiało to, iż aby temu przeciwdziałać musiano zadbać także o odpowiednie wyposażenie takiego zamku, jeśli chodzi chociażby o żywność. Ale to jeszcze nie wszystko. Dość często właśnie w twierdzach obronnych konstruowano sieci tuneli dzięki którym możliwe było kontaktowanie się obrońców z innymi oddziałami armii czy też nawet dostarczania zapasów żywności. Z reguły też, starano się wybierać na miejsce konstrukcji takiej twierdzy miejsca, które w naturalny sposób nadawały się do obrony. Dlatego też zamki wznoszone były na niedostępnych wzgórzach czy też w zakolach rzek, które stanowić mogły swego rodzaju naturalną fosę broniącą dostępu do zamku nawet z kilku stron. Takie fortece broniło się zdecydowanie łatwiej.

Rozwój, oraz ulepszane pancerza trwało przez niemalże cały okres średniowiecza. W czasach Mieszka pierwszego, czyli w okresie bardzo wczesnego średniowiecza wielu wojowników, stanowiących zasadniczo trzon regularnych armii nie używało praktycznie w ogół pancerza. Może to nieco dziwić, zwłaszcza iż w poprzednich epokach doskonale zdawano sobie sprawę z tego jak ogromne znaczenie podczas walki odgrywać może zastosowanie odpowiedniego pancerza. Jednak przygotowanie odpowiednich pancerzy dla całej armii w owych czasach nie było wcale tanie proste. Do czasów pojawienia się kolczug, bardzo wielu żołnierzy chronionych było tylko przez grube skurzane kaftany czy też wykonane z takiego samego materiału hełmy. Pozwalało to zapewnić jako taką ochronę i względnie tanio wystawić wojska do walki. Zdecydowanie bardziej dbano o cenniejsze formacje takie jak na przykład konnica, której dobre wykorzystanie pozwalało na szybki pokonanie nawet liczniejszego przeciwnika, jeśli trzon jego armii stanowiła tylko słabo uzbrojona piechota. Rozwój, pancerze zaowocował jednak tym, iż coraz więcej formacji, nawet piechurzy miało kolczugi, które zakładane były na skórzane zbroje. Sprawiało to, iż ochrona była coraz lepsza, jednak długa jeszcze była droga do pojawienia się pełnych płytowych zbroi, które na ogół kojarzone są z okresem średniowiecze najczęściej.

Istniało kilka sposobów zdobywania wrogich umocnienień takich jak twierdze, jednak jeśli były one sensownie bronione przez odpowiednio liczną załogę to w żadnym razie nie mogło być mowy o ataku z marszu bez uprzedniego przygotowania się. Dlatego też przygotowywane było odpowiednie oblężenie czyli mówiąc inaczej zablokowanie twierdzy przez wojska nieprzyjaciela. W zależności od liczebności armii jaka szturmowała fortecę możliwa była blokada głównych dróg i odcięcie tym samym obrońców od możliwości zaopatrzenia lub też nawet dosłowne otoczenie twierdzy, przez pozostające w odpowiedniej odległości wojska. Istniały zasadniczo dwa powody przygotowania oblężenia. Pierwszym z nich była oczywiście potrzeba odpowiedniego przygotowania się do ataku na fortecę. Można było w czasie trwania oblężenia skonstruować różnorodne maszyny oblężnicze i odpowiednio przygotować się do ataku. Ponadto istniała możliwość nękania obrońców chociażby ostrzałem z dział. Niekiedy jednak samo oblężenie było sposobem na zdobycie twierdzy. Jeśli broniącym skończyły by się zapasy to nie pozostaje nic innego jak poddać twierdzę. Podczas takich oblężeń w oczekiwaniu na wojskowe posiłki, wielu obrońców, oraz mieszkańców miasta mogło umierać z głodu lub wycieczenia.

Witaj w WordPressie. To jest Twój pierwszy wpis. Zmodyfikuj go lub usuń, a następnie rozpocznij blogowanie!